Kawasaki, H2 Mach IV’ü Eylül 1971’de duyurdu ve motosikleti 1972 model yılıyla satışa sundu. 748 cc’lik iki zamanlı üç silindirli motor, dönem testlerinde çeyrek mili düşük 12 saniyelerde tamamlayarak motosikleti satın alınabilen en hızlı hızlanan seri üretim modeller arasına taşıdı. Ancak gücün ani biçimde yükselmesi, özellikle deneyimsiz sürücüler için H2’yi zorlayıcı hale getirdi.
Mach III, H2’nin öncüsü oldu
Kawasaki 1960’ların sonunda ABD pazarında henüz yeni bir markaydı. 624 cc’lik W1 ikiz silindirli modelinin BSA A10’dan büyük ölçüde etkilenmesi markanın imajını güçlendirmeyince mühendisler yeni bir projeye yöneldi. Blue Streak kod adıyla gizlice yürütülen çalışmanın hedefi, düz çizgide yolun en hızlı motosikletini yapmaktı.

Bu çalışma 1969’da H1 Mach III olarak ortaya çıktı. Yaklaşık 60 hp gücündeki 498 cc iki zamanlı üç silindirli model, Cycle World’ün testinde çeyrek mili 13,20 saniyede tamamladı ve 192 km/sa (119 mph) azami hıza ulaştı. H1’in gücü yaklaşık 5.000 devrin altında sınırlı hissedilirken bu devirlerin ardından hızla yükseliyordu; ani güç artışı ön tekerleği kaldırabiliyordu. H1’in deneyimsiz sürücüler için tehlikeli olduğu yönündeki eleştirilerin ardından Kawasaki daha büyük bir model geliştirdi.

748 cc motor ve ani güç artışı
Kawasaki, H1’in motorunu büyütmek yerine H2 için yeni bir ünite tasarladı. Dönemin bazı üreticileri disk ve kamış valfli emiş sistemlerine geçerken Kawasaki, motoru daha basit ve kompakt tutan piston portlu sistemi kullanmayı sürdürdü.

| Özellik | Kawasaki H2 Mach IV |
|---|---|
| Motor | 748 cc, hava soğutmalı, iki zamanlı üç silindir |
| Silindir çapı x strok | 71 x 63 mm |
| Karbüratör | 3 adet 30 mm Mikuni |
| Maksimum güç | 6.800 dev/dak’ta 74 hp |
| Maksimum tork | 6.500 dev/dak’ta 77 Nm |
| Şanzıman | 5 vites |
| Frenler | Önde tek 296 mm disk, arkada kampana |
| Yakıt deposu | 17 litre |
Üç yıl önce tanıtılan Honda CB750 Four, büyük bir Japon motosikletinin rafine ve sakin olabileceğini göstermişti. H2 ise konfor veya yakıt ekonomisinden çok hızlanmaya odaklandı. Kaynakta azami hız yaklaşık 190 km/sa olarak verilirken aynı değer 120 mph şeklinde de aktarılıyor. Motosiklet sert kullanıldığında 17 litrelik deposunu hızla tüketiyor, ani kalkışlarda ise mavi duman çıkarıyordu.

“Dul bırakan” lakabının ardındaki nedenler
Büyük hacimli, yüksek sıkıştırmalı iki zamanlı motorlarda egzoz sisteminin ayarı belirli devir aralıklarında gücü keskin biçimde yükseltebilir. H2’de sakin seyirden küçük bir gaz açışıyla ön tekerleğin havalanmasına uzanan geçiş, sürücüyü hazırlıksız yakalayabiliyordu. Pek çok sürücü bu karakteri ikinci viteste, açık yollarda deneyimledi.
Şasi özellikleri de hızlı virajlarda güven hissini sınırlıyordu: ön taraf hafifti, dingil mesafesi kısaydı ve motosiklet yatışta esneyebiliyordu. 190 km/sa civarına ulaşabilen bir modelde öndeki tek disk frenin yükü de fazlaydı. Bu özellikler, H1’den devraldığı “dul bırakan” lakabının H2’yle özdeşleşmesine katkıda bulundu.
Bununla birlikte lakap, motosikletin tüm sürüş özelliklerini anlatmıyor. Motorcyclist dergisi bu ünü bir efsane olarak nitelendirirken, H2’nin H1 Mach III’ten daha iyi yol tuttuğunu ve pistlerde üretim motosikletleri arasında güçlü bir rakip olduğunu belirtti. Cycle News’ün 1972 testinde de viraj performansı ve uzun yol konforu olumlu karşılandı. Kawasaki, 1974 ve 1975 modellerinde dengeyi iyileştirdi; ancak lakap yarım yüzyılı aşkın süredir kullanılmaya devam ediyor.
H2R ile yarış pisti
Kawasaki, Formula 750 için H2R yarış motosikletini geliştirdi. 748 cc üç silindirli motor düzenini koruyan H2R’nin gücü 100–110 hp arasındaydı; bu güç, dönemin zincir ve lastiklerinin sınırlarını zorluyordu. H2R’nin 1972 Daytona 200’deki ilk yarışında Yvon Duhamel, Gary Nixon ve Paul Smart zincir ve lastik arızaları nedeniyle yarış dışı kaldı.
Kawasaki 1973’te takımı doğrudan yönetmeye başlayıp bütçeyi artırdı. Aynı yıl Ontario’daki sezon finalinde Duhamel, Nixon ve Art Baumann ilk üç sırayı aldı. Gary Nixon, AMA Grand National puan sıralamasını üçüncü tamamladı. AMA Motorcycle Hall of Fame, Duhamel’i H2R’yi kullanabilen az sayıdaki sürücüden biri olarak tanımlıyor.
Su soğutmalı KR750, 1975’te H2R’nin yerini aldı. Aynı yıl Duhamel, H2 ile Pocono’da üretim motosikleti sınıfını kazandı. Bu sonuç, bir iki zamanlının AMA yol yarışlarında üretim sınıfında elde ettiği son galibiyet oldu.
H2’nin üretimi 1975’te sona erdi
1973 petrol krizi, yüksek yakıt tüketen H2’nin kullanımını daha da zorlaştırdı. ABD Temiz Hava Yasası ve Kaliforniya’daki sıkılaşan emisyon kuralları da büyük hacimli yol motosikletlerinde iki zamanlı motorların geleceğini daralttı. Kawasaki, 1973’te dört silindirli Z1’i amiral gemisi konumuna getirdi; H2’nin üretimi ise 1975’e kadar sürdü. Model 1976’da devam etseydi, Kawasaki’nin yeni adlandırma düzenine uygun olarak KH750 adını alabileceği belirtiliyor.
Mach IV bugün koleksiyon motosikletleri arasında yer alıyor. Kawasaki de H2 adını 2015’te tanıttığı süperşarjlı motosikletinde yeniden kullandı; ancak bu model, 1970’lerin iki zamanlı üç silindirli H2’sinden farklı bir teknik yapıya sahip.
Kaynak: webBikeWorld · Eduardo Zepeda · 29 Ekim 2026






